Oeschaert uit Lokeren
“De mensen woaren d’r geweldig schau van.
Op ’t onverwachs kost die op aune rugge springen. Dâ moeten vriëe dingen geweest zijne.
Hij hood’n echt biëstevel op zijne rugge. En allemoal zwoare keetingen.
Ge moest gij hem dan nen hiëlen end droagen tot woare dan ’t hij geiren hood !”
Op ’t onverwachs kost die op aune rugge springen. Dâ moeten vriëe dingen geweest zijne.
Hij hood’n echt biëstevel op zijne rugge. En allemoal zwoare keetingen.
Ge moest gij hem dan nen hiëlen end droagen tot woare dan ’t hij geiren hood !”
Verschrikkelijke historie.
Toen we voor de eerste keer met den Oeschaert naar Lokeren voeren voor winterberging, passeerden we in de Moervaart aan de achterkant van het erf van een tante (ja, we hebben in de familie ook nog normale mensen). We moesten het schip vastmaken en koffie komen drinken. Op een bepaald ogenblik vielen (figuurlijk !) de ogen van tante op de naamplaat ‘den Oeschaert’. Ze snakte even naar adem en vroeg dan met een wat beverige stem of ik wel wist wat dat betekende.
Ik ben niet bijgelovig (nochtans zijn we ooit eens op een vrijdag de dertiende door ons bed gezakt) en dus glimlachte ik samenzweerderig want natùùrlijk weet ik wat ossaart, oessaart, oschaart, oeschaart, osschaart betekent… Enfin, dat dacht ik maar. Want buiten het verhaaltje waarmee dit artikel aanvangt, wisten wij niet veel meer over Oeschaert.
En dan heeft tante Celestine (hemelse naam !) zo’n beetje verteld over ossaart. Bijvoorbeeld wat voor gruwelijkheden hij heeft uitgehaald met Lowie van Charel van aan den draai daar. Ter verontschuldiging van ossaart moet worden gezegd dat het pikdonkere nacht was, in de vroege uren en dat Lowie van Charel van aan den draai daar, niet heel nuchter meer was…
O, apropos, als ge zelf ooit eens op een pikdonkere nacht ‘zwaarbeladen’ naar huis gaat, geef dan de schuld niet aan den Oeschaart… En verwar hem dan ook niet met een ‘kater’, hoewel osschaart zich soms als een grote kat of een bok voordoet.
En mocht ie toch eens op uw rug willen komen zitten, dan kunt ge dat vermijden door veel te bidden, aan alle ‘kapellekes’ te stoppen en altijd rechts af te slaan. Helpt dat alles niet, kom mij dan nadien eens vertellen hoe het afgelopen is…
Toen we voor de eerste keer met den Oeschaert naar Lokeren voeren voor winterberging, passeerden we in de Moervaart aan de achterkant van het erf van een tante (ja, we hebben in de familie ook nog normale mensen). We moesten het schip vastmaken en koffie komen drinken. Op een bepaald ogenblik vielen (figuurlijk !) de ogen van tante op de naamplaat ‘den Oeschaert’. Ze snakte even naar adem en vroeg dan met een wat beverige stem of ik wel wist wat dat betekende.
Ik ben niet bijgelovig (nochtans zijn we ooit eens op een vrijdag de dertiende door ons bed gezakt) en dus glimlachte ik samenzweerderig want natùùrlijk weet ik wat ossaart, oessaart, oschaart, oeschaart, osschaart betekent… Enfin, dat dacht ik maar. Want buiten het verhaaltje waarmee dit artikel aanvangt, wisten wij niet veel meer over Oeschaert.
En dan heeft tante Celestine (hemelse naam !) zo’n beetje verteld over ossaart. Bijvoorbeeld wat voor gruwelijkheden hij heeft uitgehaald met Lowie van Charel van aan den draai daar. Ter verontschuldiging van ossaart moet worden gezegd dat het pikdonkere nacht was, in de vroege uren en dat Lowie van Charel van aan den draai daar, niet heel nuchter meer was…
O, apropos, als ge zelf ooit eens op een pikdonkere nacht ‘zwaarbeladen’ naar huis gaat, geef dan de schuld niet aan den Oeschaart… En verwar hem dan ook niet met een ‘kater’, hoewel osschaart zich soms als een grote kat of een bok voordoet.
En mocht ie toch eens op uw rug willen komen zitten, dan kunt ge dat vermijden door veel te bidden, aan alle ‘kapellekes’ te stoppen en altijd rechts af te slaan. Helpt dat alles niet, kom mij dan nadien eens vertellen hoe het afgelopen is…
Uit “Oeschaertiaentjes”, een negentigtal verhaaltjes uit het varensleven. Verschenen in het maandblad “Varen” van 1974 tot 1984. Auteur Fernand Van den Keybus uit Lokeren, varend met “den Oeschaert”, een hoogaars (type platbodemzeilschip uit de zeiltijd, gebruikt voor de garnaal- en mosselvangst in de zeeuws-vlaamse wateren). Wij baseerden de naam in 1966 op verhalen van Hugo Aerens, toenmalig burgemeester van Daknam.
Uit “Woordenboek van het Lokers dialect” van Marcel Pieters: oesschoart: een met een dierevel en kettingen omhangen kwelgeest die ’s avonds ronddoolt. Asge van den auved loaëte naar (h)uis komt tè meugde nie lanks de vaaldwegels kommen want oesschoart zot doar keune zitten. En ge weetent, (h)ij spreengt tèn op aune rigge en ge keud (h)em nen end draugen!
